De bal ligt bij… Wouter Odding

Beste lezer, gaat u zitten. Strek uw vermoeide benen en neem een slok uit uw glas of beker of bidon. Ik neem u mee op een reis door mijn verleden. Naar waar het allemaal voor mij begon.

Ontspan toch, lieve lezer. Gejaagd door het leven gaan, heeft dikwijls toch geen zin. Opdat mijn woorden u in goede bui treffen. Laten we beginnen bij het begin…

Het is een vrijdag wanneer ik achter mijn laptop plaats neem om dit stuk te schrijven. Buiten is het nog koel, maar je ziet de eerste blaadjes aan de bomen verschijnen en de lente langzaam haar intrede doen.

Mijn tennisavontuur begint, zo’n vijf jaar geleden, niet bij ondergang van de zomer, maar bij haar opkomst. Op een groen grasveld speel ik de laatste voetbalwedstrijd van het seizoen en, al weet ik het dan nog niet, van mijn leven. De uitslag van de wedstijd, evenals mijn aandeel blijf ik u schuldig. Ik kan het me niet meer herinneren. Ik stond, denk ik, wel opgesteld, maar mijn hoofd was niet binnen de lijnen. Het tekent mijn gemoedstoestand van dat moment. Het vuur voor “o jogo bonito” is al een tijd gedoofd. Wat resteert van een ooit brandende inferno, zijn een paar smeulende kolen.

Op zoek dus naar nieuwe brandstof. Want ik kan het me niet veroorloven mijn kleine broertje achteraan te gaan. Jaren van inactiviteit hebben zijn gelaat veranderd naar het evenbeeld van een obese otter. Ik steun en bemin hem als een grote broer betaamd, maar heimelijk walg ik van de voegen onder zijn kin, en vooral van het verloren talent dat elke telg die de naam Odding draagt bezit. Rauw, onafgebroken talent voor competitie, voor zweet, voor mano e mano tegen andere, mindere mensen.

Samen zetten we onze eerste wankele pasjes op het tennisveld. Gewoon, om een keer te proberen. Bal tegen racket, over het net. Maar al snel ontspringt er iets in mij. Wanneer bal en racket elkaar ontmoeten zingen ze een duet. Het geluid, evenals de trillingen die bij elk contact door mijn arm golven, strelen mijn ziel zoals ooit een grotere bal en mijn voet hetzelfde effect bewerkstelligden. Ik sta weer in vuur en vlam en ben thuis.

Dank u wel voor uw aandacht mede clubgenoten. Bedankt Koen, mijn lieve broertje voor de mogelijkheid om mijn verhaal te delen. Ik geef de bal door aan Dax Teunissen.